<?xml version="1.0"?>
<rss version="2.0" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:yt="http://gdata.youtube.com/schemas/2007">
   <channel>
      <title>vdab joblogs</title>
      <description>Pipes Output</description>
      <link>http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.info?_id=VsjlYJG42xGdpSJedbq02Q</link>
      <pubDate>Tue, 24 Nov 2009 01:51:47 -0800</pubDate>
      <generator>http://pipes.yahoo.com/pipes/</generator>
      <item>
         <title>Overuren</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/overuren.html</link>
         <description>Soms word ik midden in de nacht wakker en spookt er een dossier van het werk door mijn hoofd. Dan bedenk ik plots dat ik iets vergeten ben of vraag me af of ik wel de juiste wet heb toegepast. De volgende dag haast ik me dan naar kantoor om dat dossier na te kijken. In uitzonderlijke gevallen -als ik bijvoorbeeld verlof heb- durf ik zelfs een collega te bellen om het in mijn plaats te doen. Ja, mijn werk is belangrijk. Maar toch probeer ik het tijdens mijn vrije tijd zo veel mogelijk uit mijn hoofd te zetten. Wat...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/overuren.html</guid>
         <pubDate>Mon, 23 Nov 2009 07:10:08 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Soms word ik midden in de nacht wakker en spookt er een dossier van het werk door mijn hoofd. Dan bedenk ik plots dat ik iets vergeten ben of vraag me af of ik wel de juiste wet heb toegepast. De volgende dag haast ik me dan naar kantoor om dat dossier na te kijken. In uitzonderlijke gevallen -als ik bijvoorbeeld verlof heb- durf ik zelfs een collega te bellen om het in mijn plaats te doen.
Ja, mijn werk is belangrijk. Maar toch probeer ik het tijdens mijn vrije tijd zo veel mogelijk uit mijn hoofd te zetten. Wat niet altijd even gemakkelijk als familie en kennissen je regelmatig advies vragen over hun kinderbijslagdossiers. Ik vind trouwens dat ik dat moeilijk kan weigeren, zelfs al zorgt het voor overuren die ik niet kan recupereren. Maar dat is niet erg. Want ik doe het graag.
Ik vind het een echte luxe dat ik in een ‘positieve’ business zit. Ik zou niet graag dossiers behandelen van arbeidsongevallen of werkonwilligen. Dat zijn geen blijde gebeurtenissen. Een kindje dat geboren wordt, is dat doorgaans wel. Al spreek ik (nog) niet uit eigen ervaring…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Naïef</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/na%C3%AFef.html</link>
         <description>Eén van mijn belangrijkste taken op het werk is het goedkeuren van betalingen van kindergeld aan gezinnen. Op sommige dagen kan dat om behoorlijk grote bedragen gaan. Vooral wanneer we -na een onderzoek- een moeilijk dossier eindelijk kunnen goedkeuren. Dan ontvangt het gezin een grote som achterstallige uitkeringen in één keer. Met één druk op de knop keur ik dan betalingen van 2.000, 5.000 of zelfs 10.000 euro goed. Afhankelijk van het seizoen denk ik dan: ‘Dat is voor een mooi kerstfeest' of 'Dat wordt een fijne zomervakantie'. Spijtig genoeg maak ik soms ook gezinnen ongelukkig. Als ze ten onrechte...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/na%C3%AFef.html</guid>
         <pubDate>Fri, 20 Nov 2009 01:00:00 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Eén van mijn belangrijkste taken op het werk is het goedkeuren van betalingen van kindergeld aan gezinnen. Op sommige dagen kan dat om behoorlijk grote bedragen gaan. Vooral wanneer we -na een onderzoek- een moeilijk dossier eindelijk kunnen goedkeuren. Dan ontvangt het gezin een grote som achterstallige uitkeringen in één keer. Met één druk op de knop keur ik dan betalingen van 2.000, 5.000 of zelfs 10.000 euro goed. Afhankelijk van het seizoen denk ik dan: ‘Dat is voor een mooi kerstfeest' of 'Dat wordt een fijne zomervakantie'.
Spijtig genoeg maak ik soms ook gezinnen ongelukkig. Als ze ten onrechte te veel kinderbijslag kregen bijvoorbeeld. Dat gebeurt soms als onze dienst per ongeluk een fout maakt. Maar… af en toe is er ook sprake van doelbewuste fraude door de klanten. In beide gevallen moeten gezinnen het teveel aan uitgekeerd kindergeld terugbetalen. Als ze dat niet doen, wordt het afgehouden van hun volgende uitkeringen.
Mijn ervaring leert me dat fraudeurs vroeg of laat altijd door de mand vallen. Het sop is de kolen niet waard. Daarom deze -misschien wat naïeve- oproep aan iedereen: wees eerlijk! Zo krijgt iedereen de bijslag waar hij echt recht op heeft.]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Boze klant</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/boze-klant.html</link>
         <description>Vandaag had ik een boze klant aan de lijn: een advocaat van een pas gescheiden vader. Hij was verbouwereerd over de procedure die je moet volgen voor de kinderbijslag bij een echtscheidingsvonnis. Hij werkte al 40 jaar als advocaat -zei hij- en het was de eerste keer dat hij zoiets meemaakte! Veel rechtzaken heeft hij volgens mij dan toch nog niet behandeld. In hetzelfde gesprek verweet hij me dat alle ambtenaren luiaards zijn en vroeg om doorverbonden te worden met ‘een chef’. ‘Maar’ zei hij er smalend bij ‘aangezien het al vier uur is, is iedereen toch al naar huis’....</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/boze-klant.html</guid>
         <pubDate>Wed, 18 Nov 2009 02:35:31 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vandaag had ik een boze klant aan de lijn: een advocaat van een pas gescheiden vader. Hij was verbouwereerd over de procedure die je moet volgen voor de kinderbijslag bij een echtscheidingsvonnis. Hij werkte al 40 jaar als advocaat -zei hij- en het was de eerste keer dat hij zoiets meemaakte! Veel rechtzaken heeft hij volgens mij dan toch nog niet behandeld.
In hetzelfde gesprek verweet hij me dat alle ambtenaren luiaards zijn en vroeg om doorverbonden te worden met ‘een chef’. ‘Maar’ zei hij er smalend bij ‘aangezien het al vier uur is, is iedereen toch al naar huis’. Hij slingerde me nog enkele verwijten naar het hoofd -die ik niet ga herhalen wegens te onbeleefd- en smeet vervolgens de hoorn neer. :-(
Op dat moment was ik erg blij dat ik ooit een telefooncursus volgde om het hoofd koel te houden tijdens zulke gesprekken. Want aangenaam is het zeker niet. Maar gelukkig zijn zulke klanten eerder uitzonderlijk. De meeste zijn tevreden over onze dienstverlening en gedragen zich een pak aangenamer. Op ons prikbord hangen zelfs verschillende mails en brieven van klanten die ons bedanken voor wat we voor hen deden. Ik loop er nog even langs voor ik naar huis vertrek en hoop de boze klant zo snel mogelijk uit mijn hoofd te zetten.]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Zwijgen in alle talen</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/zwijgen-in-alle-talen.html</link>
         <description>Sinds ik werk, pendel ik elke dag met de trein naar Brussel. Daarvoor nam ik ook wel eens de trein, maar die ritten beperkten zich tot leuke en ontspannende dagtrips naar zee. Vandaag is de trein nemen een pak minder ontspannend. Elke keer als het sneeuwt, vriest, hagelt, regent of te warm is… zijn er problemen: kapotte bovenleidingen, seinhuizen die blokkeren, treinen die in panne staan en ga zo maar door. En los dáárvan, heb je dan nog de ‘gewone’ vertragingen! Zo was het vorige week weer echt ‘de hel’. Normaal doe ik 1 uur en 10 minuten over een...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/zwijgen-in-alle-talen.html</guid>
         <pubDate>Mon, 16 Nov 2009 05:45:23 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Sinds ik werk, pendel ik elke dag met de trein naar Brussel. Daarvoor nam ik ook wel eens de trein, maar die ritten beperkten zich tot leuke en ontspannende dagtrips naar zee. Vandaag is de trein nemen een pak minder ontspannend. Elke keer als het sneeuwt, vriest, hagelt, regent of te warm is… zijn er problemen: kapotte bovenleidingen, seinhuizen die blokkeren, treinen die in panne staan en ga zo maar door. En los dáárvan, heb je dan nog de ‘gewone’ vertragingen!
Zo was het vorige week weer echt ‘de hel’. Normaal doe ik 1 uur en 10 minuten over een traject van 25 kilometer. Maar… op maandag had mijn eerst trein vertraging, waardoor ik mijn aansluiting miste met de tweede. Dat betekende: wachten op de volgende. Op dinsdag was mijn eerste trein afgeschaft, met alle gevolgen van dien. Op woensdag was de eerste trein op tijd, maar had de tweede vertraging. Op donderdag had de eerste opnieuw vertraging, waardoor ik mijn aansluiting wéér miste. En vrijdag was de eerste trein op tijd, maar… had de tweede weer vertraging. :-(
Soms vraag ik me af of ik niet beter met de wagen naar het werk zou gaan. Ik besef dat je dan ook kan vastzitten in de file. Maar dan zit je tenminste in een comfortabele zetel. En je kan via de radio horen wat er waar aan de hand is. Op de trein sta je recht in een hokje samen met 15 anderen -die op het einde van de dag niet meer zo fris ruiken- en zwijgen de treinbegeleiders in alle talen waardoor je niet eens weet wat er gaande is. Ach, gelukkig doe ik mijn werk graag. Dat maakt het allemaal wat dragelijker…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Nodeloos moeilijk</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/nodeloos-moeilijk.html</link>
         <description>Vroeger was de kinderbijslagwetgeving eenvoudig. Wie een kind had, kreeg een financieel steuntje in de rug van de overheid. Tegenwoordig is er een ingewikkeld kluwen van regels en wetten. Want de wetgeving spitst zich steeds meer toe op doelgroepen: kinderen met een handicap, kinderen van langdurig werklozen en zieken, weeskinderen, geplaatste kinderen... Allemaal krijgen ze een ander bedrag volgens een andere wet. Elke nieuwe collega die hier begint, krijgt een jaar de tijd om die ingewikkelde wetgeving te leren. En zowat iedereen ziet het soms niet meer zitten omdat het zo moeilijk is. Wij zijn immers geen juristen! Na vier...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/nodeloos-moeilijk.html</guid>
         <pubDate>Fri, 13 Nov 2009 03:49:38 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vroeger was de kinderbijslagwetgeving eenvoudig. Wie een kind had, kreeg een financieel steuntje in de rug van de overheid. Tegenwoordig is er een ingewikkeld kluwen van regels en wetten. Want de wetgeving spitst zich steeds meer toe op doelgroepen: kinderen met een handicap, kinderen van langdurig werklozen en zieken, weeskinderen, geplaatste kinderen... Allemaal krijgen ze een ander bedrag volgens een andere wet.
Elke nieuwe collega die hier begint, krijgt een jaar de tijd om die ingewikkelde wetgeving te leren. En zowat iedereen ziet het soms niet meer zitten omdat het zo moeilijk is. Wij zijn immers geen juristen! Na vier jaar heb ik het gevoel dat ik de wetgeving eindelijk een beetje onder de knie heb. Maar vaak vraag ik me af waarom politici die wetten zo nodeloos moeilijk maken en waarom er steeds nieuwe bijkomen: een schoolpremie, een apart bedrag voor kinderen van éénoudergezinnen... Samen met mijn collega’s zucht ik regelmatig: Kan het niet wat eenvoudiger?]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Heugelijk nieuws</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/heugelijk-nieuws.html</link>
         <description>Zoals ik al schreef, werk ik tot nu toe met tijdelijke contracten. Maar naarmate ik ouder word, besef ik dat ik meer wil. Ik heb net een huis gekocht. En met de maandelijkse afbetaling van de lening in zicht, zou ik liever wat meer zekerheid hebben. Daarom doe ik al een tijdje mee aan de overheidsexamens bij Selor, het selectiebureau van de overheid. De bedoeling? Vastbenoemd geraken als ambtenaar bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag. Ik slaagde al verschillende keren voor de eerste ronde van de examens. Dat was telkens een mailboxoefening. Het kwam erop neer dat ik de inhoud van...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/heugelijk-nieuws.html</guid>
         <pubDate>Thu, 12 Nov 2009 07:52:54 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Zoals ik al schreef, werk ik tot nu toe met tijdelijke contracten. Maar naarmate ik ouder word, besef ik dat ik meer wil. Ik heb net een huis gekocht. En met de maandelijkse afbetaling van de lening in zicht, zou ik liever wat meer zekerheid hebben. Daarom doe ik al een tijdje mee aan de overheidsexamens bij Selor, het selectiebureau van de overheid. De bedoeling? Vastbenoemd geraken als ambtenaar bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag.
Ik slaagde al verschillende keren voor de eerste ronde van de examens. Dat was telkens een mailboxoefening. Het kwam erop neer dat ik de inhoud van de mailbox van een fictieve werknemer in een bedrijf op correcte wijze moest behandelen. Die oefening vormde nooit een probleem. De tweede ronde bestond altijd uit een interview. En daar liep het de vorige keren steeds mis. Maar deze keer -na drie keer proberen- slaagde ik ook daarvoor. Joehoe! :-)
Eens je geslaagd bent voor het examen, is het wachten tot je ‘opgeroepen’ wordt om je stage -van één jaar- te beginnen. Bij mij duurde dat gelukkig niet lang. Gisteren contacteerde de personeelsdienst me met heuglijk nieuws: ik mag starten met mijn stage! Tijdens dat jaar moet ik opleidingen volgen, een eindwerk schrijven en presenteren én positief geëvalueerd worden. Pas dan word ik vastbenoemd.
Het voelt een beetje alsof ik weer op de schoolbanken plaatsneem. En dat allemaal om het werk dat ik nu doe, te kunnen blijven doen. Maar dan wel onder betere arbeidsvoorwaarden…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Metro</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/metro.html</link>
         <description>Vandaag geef ik jullie een kleine intro op de wetgeving rond kinderbijslag. Vroeger was het eenvoudig: vader ging werken en moeder zorgde voor de kinderen. De kinderbijslag werd berekend op basis van de arbeidsprestaties van vader en werd vervolgens uitbetaald aan moeder. Maar vandaag is het allemaal niet zo simpel meer. Door hedendaagse trends als co-ouderschap, bewust ongehuwde moeders, nieuw samengestelde gezinnen en homohuwelijken komen er steeds nieuwe wetten bij. Zo ontvangt een homokoppel bijvoorbeeld wel kinderbijslag voor de kinderen die het opvoedt, maar heeft het geen recht op kraamgeld. Dat gaat naar de draagmoeder. En zo zijn er tal...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/metro.html</guid>
         <pubDate>Mon, 09 Nov 2009 07:27:18 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vandaag geef ik jullie een kleine introop de wetgeving rond kinderbijslag. Vroeger was het eenvoudig: vader ging werken en moeder zorgde voor de kinderen. De kinderbijslag werd berekend op basis van de arbeidsprestaties van vader en werd vervolgens uitbetaald aan moeder.
Maar vandaag is het allemaal niet zo simpel meer. Door hedendaagse trends als co-ouderschap, bewust ongehuwde moeders, nieuw samengestelde gezinnen en homohuwelijken komen er steeds nieuwe wetten bij. Zo ontvangt een homokoppel bijvoorbeeld wel kinderbijslag voor de kinderen die het opvoedt, maar heeft het geen recht op kraamgeld. Dat gaat naar de draagmoeder. En zo zijn er tal van specifieke situaties in de wet beschreven.
Het heeft enkele jaren geduurd voor ik alle wetten onder de knie had. Maar nu ik ze ken, geniet ik erzelfs van om de wetgeving rond de moeilijkste dossiers uit te pluizen. Het is een beetje zoals de metro nemen in Brussel. De eerste keer loop je hopeloos verloren. Maar eens je de aansluitingen tussen de verschillende stations kent, geraak je steeds sneller op je bestemming.]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Koffiedrinken</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/koffie-drinken.html</link>
         <description>Voor ik bij de overheid begon te werken, was mijn beeld van ‘de ambtenaren’ niet erg positief. Ik dacht dat ze lui waren en zich op het werk vooral bezighielden met koffiedrinken, breien en kaarten. Maar dat beeld is intussen flink bijgesteld. Mijn collega’s zijn harde werkers die echt begaan zijn met hun dossiers. Ik leg even uit hoe we werken. Wij hebben allemaal een aantal klanten. Dat zijn gezinnen die kinderbijslag ontvangen. De leuze ‘klant is koning’ nemen we heel serieus. Elke telefoon nemen we op binnen de drie tellen. En wanneer de dossierbeheerder zelf niet aanwezig is, helpt...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/koffie-drinken.html</guid>
         <pubDate>Fri, 06 Nov 2009 06:23:05 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Voor ik bij de overheid begon te werken, was mijn beeld van ‘de ambtenaren’ niet erg positief. Ik dacht dat ze lui waren en zich op het werk vooral bezighielden met koffiedrinken, breien en kaarten. Maar dat beeld is intussen flink bijgesteld. Mijn collega’s zijn harde werkers die echt begaan zijn met hun dossiers.
Ik leg even uit hoe we werken. Wij hebben allemaal een aantal klanten. Dat zijn gezinnen die kinderbijslag ontvangen. De leuze ‘klant is koning’ nemen we heel serieus. Elke telefoon nemen we op binnen de drie tellen. En wanneer de dossierbeheerder zelf niet aanwezig is, helpt een collega de klant verder. We streven er ook altijd naar om het hoogst mogelijke bedrag aan kinderbijslag uit te betalen. Zo heeft een alleenstaande met kinderen bijvoorbeeld recht op een hogere bijslag dan het basisbedrag. Het is aan ons om dat allemaal uit te zoeken.
Sinds kort hebben we een nieuw hulpmiddel om ons werk te doen: e-mail. Daarvoor deden we alles per brief, fax of telefoon. Het is allemaal nog even wennen. Want hoewel de meeste collega’s e-mail kennen van thuis, zijn er ook enkele voor wie het helemaal nieuw is. Zo legde ik vandaag nog aan een collega uit dat een e-mail niet hetzelfde is als een website. Dat lijkt evident. Maar dat is het niet voor iedereen. Voorlopig hebben we nog geen internet op het werk. En daar vraag ik ook niet om. Ik heb het niet nodig om mijn werk te doen en zo kom ik niet in de verleiding om te surfen voor privégebruik...]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Droomjob</title>
         <link>http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/droomjob.html</link>
         <description>Hallo allemaal. Ik ben Sofie, de nieuwe joblogger voor deze maand. Ik stel me even voor. In 2002 studeerde ik af als sociologe en vervolgens stortte ik me met volle moed op de arbeidsmarkt. Eerst werkte ik als onderzoeker op de universiteit van Leuven: een droomjob op alle gebied. Ik woonde twee straten verderop - als ik traag stapte, duurde het drie minuten voor ik op mijn werk was :-) - en het betaalde goed. Maar nog belangrijker: ik deed wat ik graag deed. Mijn werk voelde aan als een hobby. Spijtig genoeg had ik maar een contract van één...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/ambtenaar_sofie/2009/11/droomjob.html</guid>
         <pubDate>Thu, 05 Nov 2009 03:05:07 -0800</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Hallo allemaal. Ik ben Sofie, de nieuwe joblogger voor deze maand. Ik stel me even voor. In 2002 studeerde ik af als sociologe en vervolgens stortte ik me met volle moed op de arbeidsmarkt.Eerst werkte ik als onderzoeker op de universiteit van Leuven: een droomjob op alle gebied. Ik woonde twee straten verderop - als ik traag stapte, duurde het drie minuten voor ik op mijn werk was :-) - en het betaalde goed. Maar nog belangrijker: ik deed wat ik graag deed. Mijn werk voelde aan als een hobby. Spijtig genoeg had ik maar een contract van één jaar. Toen het onderzoeksgeld op was, was ook het sprookje uit.Daarna was ik 9 maanden werkloos. Ik volgde enkele cursussen bij VDAB en schreef me in bij de jobclub. Daar deelde ik mijn ervaringen met andere werkzoekenden en kreeg ik steun als ik het even niet meer zag zitten. Die steun was meer dan welkom want na een tijdje werd ik echt wanhopig. Ik dacht dat ik nooit meer aan werk zou geraken!Omdat het reageren op vacatures niets opleverde, begon ik spontaan te solliciteren. Zowel in de privé als bij de overheid. En… even later had ik prijs. Ik mocht beginnen bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag met een vervangingscontract! Dat was in 2005.Vandaag werk ik er nog steeds. Ik ben elke dag twee keer één uur en 10 minuten onderweg tussen werk en thuis en verdien een pak minder dan op de universiteit. Maar toch ben ik tevreden. Ik heb fijne collegas en nu ik de ingewikkelde wetgeving onder de knie heb, vind ik ook de inhoud van mijn werk leuk. Daarover de volgende keer meer!]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Dromen</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/dromen.html</link>
         <description>Vandaag schrijf ik mijn laatste bijdrage aan de joblog. Graag wil ik eindigen met enkele van mijn toekomstdromen. Dromen is voor mij belangrijk: het leven stopt als ik dat niet meer kan. Dat wil echter niet zeggen dat ik me aan m'n dromen vastklamp. Als je dat doet, verlies je immers het zicht op andere dingen die op je pad komen, en dat wil ik niet. In de eerste plaats wil ik mezelf blijven ontwikkelen, zodat ik op een dag een grote meerwaarde kan bieden aan de organisatie waarvoor ik werk. En ik wil ook de wereld rondom mij verder...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/dromen.html</guid>
         <pubDate>Fri, 30 Oct 2009 04:08:33 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vandaag schrijf ik mijn laatste bijdrage aan de joblog. Graag wil ik eindigen met enkele van mijn toekomstdromen. Dromen is voor mij belangrijk: het leven stopt als ik dat niet meer kan. Dat wil echter niet zeggen dat ik me aan mn dromenvastklamp. Als je dat doet, verlies je immers het zicht op andere dingen die op je pad komen, en dat wil ik niet.
In de eerste plaats wil ik mezelf blijven ontwikkelen, zodat ik op een dag een grote meerwaarde kan bieden aan de organisatie waarvoor ik werk. En ik wil ook de wereld rondom mij verder ontdekken. Liefst zou ik over enkele jaren met een kano van het hoge noorden in Alaska tot Vancouver trekken. En meewerken aan een schoolproject in Cambodia om zo mijn steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van de kinderen daar. Ik besef heel goed dat ik de luxe heb om in verschillende werelden te leven, en daar wil ik alles uithalen.
Zo, genoeg gedroomd voor vandaag! Voorlopig focus ik me op het hier en nu: mijn leven in Brussel, mijn werk aan de VUB en mijn thesis die nog af moet. Het ga jullie goed!]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Hoofddoek</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/hoofddoek.html</link>
         <description>Ik hoef het waarschijnlijk niet meer te zeggen: ik hou van kleur. En dat vertaalt zich in veel dingen. Vandaag wil ik het even hebben over Asma, de jobstudente die bijspringt aan het onthaal. Ze is moslima en jawel, ze draagt een hoofddoek. De manier waarop ze dat doet, vind ik eigenlijk heel knap. Telkens zorgt ze ervoor dat de kleur ervan past met de rest van haar kleding. Wit, groen, blauw, oranje, fuchsia… alle kleuren zijn al de revue gepasseerd. Wat ik er zo mooi aan vind, is dat ze er schijnbaar moeiteloos in slaagt om religieuze symboliek te...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/hoofddoek.html</guid>
         <pubDate>Wed, 28 Oct 2009 03:56:52 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Ik hoef het waarschijnlijk niet meer te zeggen: ik hou van kleur. En dat vertaalt zich in veel dingen. Vandaag wil ik het even hebben over Asma, de jobstudente die bijspringt aan het onthaal.
Ze is moslima en jawel, ze draagt een hoofddoek. De manier waarop ze dat doet, vind ik eigenlijk heel knap. Telkens zorgt ze ervoor dat de kleur ervan past met de rest van haar kleding. Wit, groen, blauw, oranje, fuchsia… alle kleuren zijn al de revue gepasseerd.
Wat ik er zo mooi aan vind, is dat ze er schijnbaar moeiteloos in slaagt om religieuze symboliek te integreren in een samenleving waarin mode belangrijk is. In haar geval staat de hoofddoek niet symbool voor middeleeuwse, discriminerende en vrouwonvriendelijke praktijken. Nee, ik zie een zelfbewuste vrouw die haar eigen keuzes maakt en zichzelf in vraag durft stellen.
Ik ben blij dat ik voor een organisatie mag werken die pluralisme hoog in het vaandel draagt. Bij de VUB kan iedereen zichzelf zijn, met respect voor de medemens als vertrekpunt. En dat vind ik een essentiële peiler in de menselijke visie van een onderneming.]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Jongleur</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/jongleur.html</link>
         <description>Ik had het al over mijn behoefte om de dagelijkse sleur te doorbreken. Daarom stort ik me regelmatig op een nieuw project. Dat geeft mijn leven kleur. Toen een intercultureel consultancybureau me onlangs vroeg om training te geven aan Vlaamse studenten die een stage doen in het buitenland, greep ik de kans met beide handen. Ik hou ervan nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen te leren en zo de confrontatie met mezelf aan te gaan. Dat zorgt steevast voor de energieboost die ik zo nodig heb. Maar projectmatig werken heeft ook een minder positieve kant. Met elk nieuw project stap...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/jongleur.html</guid>
         <pubDate>Mon, 26 Oct 2009 07:20:04 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Ik had het al over mijn behoefte om de dagelijkse sleur te doorbreken. Daarom stort ik me regelmatig op een nieuw project. Dat geeft mijn leven kleur.
Toen een intercultureel consultancybureau me onlangs vroeg om training te geven aan Vlaamse studenten die een stage doen in het buitenland, greep ik de kans met beide handen. Ik hou ervan nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen te leren en zo de confrontatie met mezelf aan te gaan. Dat zorgt steevast voor de energieboost die ik zo nodig heb.
Maar projectmatig werken heeft ook een minder positieve kant. Met elk nieuw project stap je immers in het ongewisse en het onzekere. En dat kan gepaard gaan met een flinke portie faalangst en twijfels. Als je dan met te veel projecten tegelijk bezig bent, dreigt het gevaar van een burn-out. Ik vergelijk het graag met een jongleur die begint met twee ballen. Dan komt er een derde bij, dan een vierde en opeens… valt alles op de grond.
Om die reden moet ik mijn ‘drang’ naar nieuwe projecten soms intomen en mijn grenzen stellen. Niet evident voor een nieuwsgierig iemand als ik…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Yes, we can</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/yes-we-can.html</link>
         <description>Het was een interessante dag vandaag. Niet alleen omdat Nancy -de onthaalbediende- de snoeptrommel aan het onthaal aanvulde. Bedankt daarvoor Nancy, je zorgt voor onze extra suikers. :-) Maar ook omdat ik een infosessie mocht geven over ‘werken met vertrouwenspersonen’. De bedoeling van de infosessie was om kandidaten te vinden die zich vrijwillig als vertrouwenspersoon willen engageren op de VUB. Het project loopt in het kader van welzijn en preventie op het werk. We willen ervoor zorgen dat werknemers met problemen weten tot wie ze zich kunnen richten en waar ze een klacht kunnen indienen. Ik denk dan vooral aan...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/yes-we-can.html</guid>
         <pubDate>Fri, 23 Oct 2009 05:41:54 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Het was een interessante dag vandaag. Niet alleen omdat Nancy -de onthaalbediende- de snoeptrommel aan het onthaal aanvulde. Bedankt daarvoor Nancy, je zorgt voor onze extra suikers.:-) Maar ook omdat ik een infosessie mocht geven over ‘werken met vertrouwenspersonen’.
De bedoeling van de infosessie was om kandidaten te vinden die zich vrijwillig als vertrouwenspersoon willen engageren op de VUB. Het project loopt in het kader van welzijn en preventie op het werk. We willen ervoor zorgen dat werknemers met problemen weten tot wie ze zich kunnen richten en waar ze een klacht kunnen indienen. Ik denk dan vooral aan klachten rond pesten of seksuele intimidaties. Dat er nood is aan zulke vertrouwenspersonen, blijkt uit een onderzoek van de Federale overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal overleg. 11% van de ondervraagden zou tijdens hun loopbaan immers te maken hebben met pesten en 8 % met ongewenste seksuele intimiteiten.
Ik was aangenaam verrast door de reacties van het publiek. Op het einde van de infosessie heerste er zelfs een gevoel van ‘Yes, we can’.:-) En ja, positieve menselijk energie raakt me. Vandaar de interessante dag.]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Noodzakelijk kwaad</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/noodzakelijk-kwaad.html</link>
         <description>Eén van de projecten waarmee ik me op het werk momenteel bezighoud, zijn de evaluaties. In onze organisatie wordt het personeel om de drie jaar geëvalueerd. Dit gebeurt door het diensthoofd op basis van de functiebeschrijving én de persoonlijke doelstellingen van de werknemer. Spijtig genoeg merk ik dat evaluaties dikwijls nog gezien worden als een noodzakelijk kwaad in plaats van een opportuniteit. En dit zowel door de diensthoofden als door de werknemers. Ik geloof nochtans dat een goed evaluatiegesprek het beste middel is om het personeel te erkennen voor zijn competenties. Ook kan je via die weg te weten komen...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/noodzakelijk-kwaad.html</guid>
         <pubDate>Wed, 21 Oct 2009 06:50:37 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Eén van de projecten waarmee ik me op het werk momenteel bezighoud, zijn de evaluaties. In onze organisatie wordt het personeel om de drie jaar geëvalueerd. Dit gebeurt door het diensthoofd op basis van de functiebeschrijving én de persoonlijke doelstellingen van de werknemer.
Spijtig genoeg merk ik dat evaluaties dikwijls nog gezien worden als een noodzakelijk kwaad in plaats van een opportuniteit. En dit zowel door de diensthoofden als door de werknemers. Ik geloof nochtans dat een goed evaluatiegesprek het beste middel is om het personeel te erkennen voor zijn competenties. Ook kan je via die weg te weten komen hoe werknemers zich voelen binnen de organisatie en aan welke vorming ze nood hebben. Daarom ben ik voorstander van een jaarlijkse evaluatie, in de plaats van één om de drie jaar zoals bij ons.
Ik vind trouwens dat ook het omgekeerde moet kunnen: werknemers die hun diensthoofden evalueren op vlak van leiderschap, communicatie en samenwerking. Dit vraagt natuurlijk een erg goede professionele relatie tussen werknemer en werkgever. En misschien ga ik in dat geval te veel uit van de ideale situatie, terwijl die er in realiteit niet altijd is. Daarover volgende keer meer… Tot dan!]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Een wereld op zich</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/een-wereld-op-zich.html</link>
         <description>Vorige keer konden jullie lezen dat ik sinds een paar maanden als human resources medewerker werk op de Vrije Universiteit Brussel. Maar eigenlijk werk ik al veel langer op de universiteit. Bijna acht jaar om precies te zijn. Voor ik human resources medewerker werd, werkte ik op de dienst Internationalisering. Wat hield die job in? Wel, jaarlijks studeren er zo’n 1300 niet-Belgische studenten aan de VUB. Iets meer dan de helft daarvan komt van buiten Europa. In totaal zijn er meer dan honderd verschillende nationaliteiten. Ik stond toen in voor het onthaal en de integratie van deze studenten. Ik hoef...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/een-wereld-op-zich.html</guid>
         <pubDate>Mon, 19 Oct 2009 05:55:54 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vorige keer konden jullie lezen dat ik sinds een paar maanden als human resources medewerker werk op de Vrije Universiteit Brussel. Maar eigenlijk werk ik al veel langer op de universiteit. Bijna acht jaar om precies te zijn. Voor ik human resources medewerker werd, werkte ik op de dienst Internationalisering.
Wat hield die job in? Wel, jaarlijks studeren er zo’n 1300 niet-Belgische studenten aan de VUB. Iets meer dan de helft daarvan komt van buiten Europa. In totaal zijn er meer dan honderd verschillende nationaliteiten. Ik stond toen in voor het onthaal en de integratie van deze studenten. Ik hoef je niet te vertellen dat dat een wereld op zich was.
Ik vond het ongelofelijk wat sommigen achterlieten om hun droom te realiseren: een masterdiploma behalen aan een Westerse universiteit. Zo herinner ik me een Chinese student die zijn vrouw en drie maanden oude baby achterliet in China. Of een studente uit Guyana die haar prestigieuze job bij het kabinet van milieu opgaf om hier te komen studeren. Geef toe, die mensen hebben er echt iets voor over.
Je hoort het, ik werk graag op de universiteit. Ook omdat ik zo mijn job makkelijk kan combineren met mijn avondstudies ‘Politieke wetenschappen’. Vandaag zit ik in het laatste stadium van die opleiding: mijn thesis. Ik hoop dat het me dit jaar lukt om het verdomde ding af te krijgen. Met de nodige discipline, ijver en bibliotheekbezoeken moet het wel lukken. ;-)]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Menselijke energie</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/menselijke-energie.html</link>
         <description>Zoals beloofd vertel ik jullie vandaag graag iets meer over mijn job. Sinds 1 augustus ben ik human resources medewerker op de personeelsdienst van de Vrije Universiteit Brussel. Daar werken zo’n 2.750 werknemers, verdeeld over de twee campussen: één in Etterbeek en één in Jette. Met een ploeg van 25 man proberen we alle personeelsaangelegenheden op deze campussen in goede banen te leiden. Human resources is een erg boeiend terrein. Het is het hart van een organisatie: we zorgen ervoor dat de juiste medewerkers aangetrokken worden en... bij ons blíjven. Daar komt heel wat bij kijken. Zo houdt onze ploeg...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/menselijke-energie.html</guid>
         <pubDate>Fri, 16 Oct 2009 08:15:43 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Zoals beloofd vertel ik jullie vandaag graag iets meer over mijn job. Sinds 1 augustus ben ik human resources medewerker op de personeelsdienst van de Vrije Universiteit Brussel. Daar werken zo’n 2.750 werknemers, verdeeld over de twee campussen: één in Etterbeek en één in Jette. Met een ploeg van 25 man proberen we alle personeelsaangelegenheden op deze campussen in goede banen te leiden.
Human resources is een erg boeiend terrein. Het is het hart van een organisatie: we zorgen ervoor dat de juiste medewerkers aangetrokken worden en... bij ons blíjven. Daar komt heel wat bij kijken. Zo houdt onze ploeg zich bezig met onthaalbeleid, rekrutering, welzijn en preventie, administratieve regelgeving, productiviteit en efficiëntie, vorming en training... en natuurlijk ook de verloning.
Uiteraard ben ik niet actief op ál die terreinen. Ikzelf werk vooral rond welzijn en preventie en het onthaalbeleid. Volgende keer meer hierover...]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Tijd voor mezelf</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/tijd-voor-mezelf.html</link>
         <description>Je kent wellicht het gevoel van de wekker die je ’s morgens uit je bed licht en je koude rillingen bezorgt. Wel, in mijn geval is de Nokia beltoon de ‘boosdoener’. Hoewel… eigenlijk mag ik niet klagen. In principe kan ik tot acht uur slapen en nóg voor negen uur op kantoor zijn. Maar dan moet alles in derde versnelling gebeuren en dat doe ik liever niet. Ik sta elke morgen op om zeven uur. Zo kan ik nog wat sporten -touwtje springen en push-ups- en mediteren voor ik de deur uitga. Zo probeer elke dag bewust te beleven in...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/tijd-voor-mezelf.html</guid>
         <pubDate>Wed, 14 Oct 2009 04:44:18 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Je kent wellicht het gevoel van de wekker die je ’s morgens uit je bed licht en je koude rillingen bezorgt. Wel, in mijn geval is de Nokia beltoon de ‘boosdoener’. Hoewel… eigenlijk mag ik niet klagen. In principe kan ik tot acht uur slapen en nóg voor negen uur op kantoor zijn. Maar dan moet alles in derde versnelling gebeuren en dat doe ik liever niet.
Ik sta elke morgen op om zeven uur. Zo kan ik nog wat sporten -touwtje springen en push-ups- en mediteren voor ik de deur uitga. Zo probeer elke dag bewust te beleven in plaats van geleefd te worden door anderen. Dat leest wel mooi maar daar slaag ik helaas niet iedere dag in.
Ik ben blij dat ik in Brussel woon en werk en elke morgen die tijd kan nemen voor mezelf in plaats van de hele ochtend te moeten pendelen vanuit Vlaanderen richting hoofdstad. Dat zou ik niet volhouden. Ik heb dan ook een mateloze bewondering voor mensen die dit wel doen.
Zelf probeer ik -wanneer ik op zoek ben naar een job- de pendelafstand altijd zoveel mogelijk te beperken en glijdende werkschema’s te bemachtigen. Tot hiertoe is dit gelukkig al aardig gelukt. Ook nu weer, met mijn job als human resources medewerker. Daarover vertel ik jullie volgende keer graag meer…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Zoeker</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/zoeker.html</link>
         <description>Uit mijn vorige bijdragen konden jullie wellicht al opmaken dat ik niet meteen met de doelgerichtheid van een kompas mijn levensplan en carrièrepad uitstippel. Soms wou ik echter dat het wél zo was. En dat ik bijvoorbeeld echt graag een bepaald beroep zou uitoefenen zoals timmerman, vrachtwagenchauffeur of bloemist. Ik ben soms stiekem jaloers op mijn broer wiens ‘roeping’ het was om ingenieur te worden. Vandaag heeft hij zijn job en zijn gezin en verder stelt hij zich niet zoveel vragen. Ik heb me nooit op dezelfde manier kunnen focussen op één carrière. Wel integendeel. Ik heb altijd gekozen voor...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/zoeker.html</guid>
         <pubDate>Mon, 12 Oct 2009 07:29:40 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Uit mijn vorige bijdragen konden jullie wellicht al opmaken dat ik niet meteen met de doelgerichtheid van een kompas mijn levensplan en carrièrepad uitstippel. Soms wou ik echter dat het wél zo was. En dat ik bijvoorbeeld echt graag een bepaald beroep zou uitoefenen zoals timmerman, vrachtwagenchauffeur of bloemist.
Ik ben soms stiekem jaloers op mijn broer wiens ‘roeping’ het was om ingenieur te worden. Vandaag heeft hij zijn job en zijn gezin en verder stelt hij zich niet zoveel vragen. Ik heb me nooit op dezelfde manier kunnen focussen op één carrière. Wel integendeel. Ik heb altijd gekozen voor opleidingen waarmee ik vele kanten op kon zoals maatschappelijk assistent, politieke wetenschappen en interculturele communicatie. Misschien net in de hoop mijn professionele roeping te vinden?
Nu heb ik intussen aanvaard dat ik waarschijnlijk altijd een ‘zoeker’ zal blijven. En ook dat is best boeiend, want het heeft me al in situaties gebracht waarvan ik nooit had durven dromen. Zo was ik al tenniscoach in New York, reisbegeleider in Parijs en medewerker in een Cambodjaanse dorpsschool. Die ervaringen hebben me gemaakt tot wie ik vandaag ben. En daar ben ik best fier op…]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Herfst</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/herfst.html</link>
         <description>Het klinkt misschien als een cliché, maar de herfst doet iets met m’n gemoed. De afwisseling van regenachtige miezerigheid en een stralende zon, het vallen van de bladeren... Ik word er nostalgisch van. Zo ook vanmorgen. Toen ik fietsend op weg naar het werk de Kunstberg en de Naamse Poort bedwong, dacht ik met heimwee terug aan de wereldreis die ik vorig jaar rond deze periode begon. Ik herinner me nog goed de dag van mijn vertrek. Het was een prachtige ochtend met een helderblauwe hemel. Het zonlicht viel kwistig binnen in mijn kamer en speelde met de muren. Even...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/herfst.html</guid>
         <pubDate>Fri, 09 Oct 2009 03:04:27 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Het klinkt misschien als een cliché, maar de herfst doet iets met m’n gemoed. De afwisseling van regenachtige miezerigheid en een stralende zon, het vallen van de bladeren... Ik word er nostalgisch van. Zo ook vanmorgen. Toen ik fietsend op weg naar het werk de Kunstberg en de Naamse Poort bedwong, dacht ik met heimwee terug aan de wereldreis die ik vorig jaar rond deze periode begon.
Ik herinner me nog goed de dag van mijn vertrek. Het was een prachtige ochtend met een helderblauwe hemel. Het zonlicht viel kwistig binnen in mijn kamer en speelde met de muren. Even later trok ik naar de luchthaven van Zaventem. Mijn bestemming: Queensland in Australië. Ik was helemaal klaar voor het nieuwe avontuur en had het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag.
Na een lange vlucht werd ik gedropt voor een tussenstop in de wonderlijke luchthaven van Singapore. Wonderlijk omdathij tegelijk rust en een samenspel van emoties uitstraalde. Was het de uitgestrekte ruimte? Het ‘fuffilige’ tapijt? De gedimde lichten? Ik weet het niet. Maar ik zie me er nog flaneren. Zoekend naar de juiste gate. Overweldigd door de Aziatische sierlijkheid. Mentaal verkeerde ik toen in een soort delirium. :-)
Maar de herfst maakt me niet alleen nostalgisch. Hij doet me ook stilstaan bij vragen als ‘waar ben ik mee bezig’ of ‘is dit het’? Of is die bui eigen aan ‘de zoekers van deze wereld’: een categorie waartoe ik duidelijk behoor. Dat klinkt misschien negatief, maar dat hoeft het zeker niet te zijn. Daar kom ik later nog op terug. Voor nu zeg ik: ‘Leve de herfst en leve haar kleuren!’]]></content:encoded>
      </item>
      <item>
         <title>Leve België</title>
         <link>http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/leve-belgi%C3%AB.html</link>
         <description>Vorig jaar had ik het geluk dat ik een jaar loopbaanonderbreking kon nemen. ‘Leve België!’ zou ik zeggen. Want dankzij dit statuut heb ik een jaar tijd gehad om te reizen, te studeren en alles op een rijtje te zetten. Noem het escapisme of hedonisme. Ik noem het ‘vitamine’. Ik ontdekte nieuwe dingen over mezelf, kreeg de kans om andere dingen te doen en realiseerde me dat ik ook gelukkig kan zijn zonder auto of ander comfort. Een jaar leven volgens mijn eigen tempo, gaf me ook de ruimte om te filosoferen over m’n plaats in de samenleving. Ik vroeg...</description>
         <guid isPermaLink="false">http://contact.vdab.be/human_resources/2009/10/leve-belgi%C3%AB.html</guid>
         <pubDate>Wed, 07 Oct 2009 07:22:25 -0700</pubDate>
         <content:encoded><![CDATA[Vorig jaar had ik het geluk dat ik een jaar loopbaanonderbreking kon nemen. ‘Leve België!’ zou ik zeggen. Want dankzij dit statuut heb ik een jaar tijd gehad om te reizen, te studeren en alles op een rijtje te zetten. Noem het escapisme of hedonisme. Ik noem het ‘vitamine’. Ik ontdekte nieuwe dingen over mezelf, kreeg de kans om andere dingen te doen en realiseerde me dat ik ook gelukkig kan zijn zonder auto of ander comfort.
Een jaar leven volgens mijn eigen tempo, gaf me ook de ruimte om te filosoferen over m’n plaats in de samenleving. Ik vroeg me af wie ik zou zijn als ik geboren werd op een boogscheut van Wall Street, in Afghanistan onder het Taliban-regime of gewoon in het huis om de hoek? Of hoe zou het me vergaan als ik drie generaties geleden leefde? Intrigerende gedachten...
Ik geloof dat de plaats en het tijdstip waarop je geboren wordt, een grote invloed hebben op je leven. Ook de talenten en gebreken die je kreeg van moeder natuur spelen een rol. Maar los daarvan is het ook belangrijk dat je zélf iets onderneemt en iets zinvlos van het leven maakt. Ben ik alleen als ik zeg dat dit niet altijd een evidentie is?]]></content:encoded>
      </item>
   </channel>
</rss>
<!-- fe6.pipes.sp1.yahoo.com uncompressed/chunked Tue Nov 24 01:51:46 PST 2009 -->
